Jak się przed tobą wytłumaczę

(słowa - Tadeusz Nowak, muzyka - Marcin Styczeń)

 

O, życie moje, nieprzytomne życie.

Wśród ludzi chodzę, których się dotyka

ustami, ręką, wzrokiem, wyobraźnią.

Czy wy mnie, ludzie, smutku oduczycie,

co we mnie rośnie, rośnie jak muzyka,

gdy bębny ziemi moje stopy drażnią?

 

Wciąż mi się zdaje, że już dawno jestem

tam, dokąd idę z podniesioną głową.

A przy mnie usta zaciska surowo

ojciec wpatrzony w miedzę pod butami

i twardej ręki niecierpliwym gestem

wskazuje niebo krążące nad nami.

 

I cóż mu powiem? W oczy mu popatrzę,

schylę się nisko do rąk dostojeństwa,

a on pomyśli o miejskim teatrze,

gdzie ponoć uczą kłamliwej pokory,

i twarz odwróci od gestu błazeństwa,

i pójdzie siwą łąką na nieszpory.

 

Jak się przed tobą, ojcze, wytłumaczę

z różańca, który po ziarnku gubiłem

w ogromnym lesie, co się za mną czerni,

gdy na twe ręce tak pokornie patrzę,

jakbym roztrwonił wszystko, co mi dałeś.

A łąką idą ukorzyć się wierni.